ما در عالم ماده متولد می شویم ، زندگی می کنیم
ما در عالم ماده فکر می کنیم
ما مادی فکر می کنیم
افکار ما با ماده آمیخته است
عوارض (خصوصیات) ماده را درهمه افکار غیر مادی ما هم می توان یافت
از میان همه این عوارض که فلاسفه آنها را تا نه تا شمرده اند دو تا شاخص ترند
زمان و مکان
ما زمانی و مکانی فکر می کنیم
حتی در مورد چیزهائی که زمان و مکان ندارند
ما زمانی و مکانی می فهمیم
حتی چیزهائی که زمان و مکان ندارند
بخش بزرگی از مشکل ما در عدم دستیابی به یک مدل درست فکری این است
و نیز مشکل ما در فهم معارف ، قرآن کریم و کلمات نورانی معصومین علیهم السلام
باید تمرین کنیم بدون زمان و مکان فکر کنیم
برای مثال ما عادت کرده ایم که در زمان به عقب برویم تا به خداوند متعال برسیم
روزی که خدا بود و غیر از خدا هیچکس نبود
ولی چنین روزی وجود ندارد
هستی ابتدائی ندارد ، نهایتی هم ندارد ، حتی همین هستی مادی
خداوند متعالی همه عالم ماده را یکجا خلق کرد ، عالمی که از لحاظ زمان و مکان نامحدود است.
از دید "ما"ی زمانی و مکانی ، خلق جدید داریم
ولی از آن بالا همه چیز الان هست (این الان هم زمانی است)
به بیان بهتر از دید یک موجود محیط به عالم ماده همه زمان ها و مکان ها هستند
هر چیزی همیشه هست ، البته در ظرف زمانی و مکانی خود
اما خداوند در مرتبه خود تنهاست ، همیشه هم تنها بوده و همواره هم تنها خواهد بود
چنانچه در حدیث وارد است : کان الله و لم یکن معه شیء والان کماکان
خداوند بود و با او هیچکس نبود و اکنون نیز چنان است.
آیه شریفه كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ نیز ناظر به همین معناست (قصص-88)
هالک اسم فاعل و مفید ثبوت است و استمرار ، یعنی همین حالا و نه در آینده همه چیز جز وجه او هالک است
کلید فهم معارف مربوط به عوالم علوی تجرید آنها از زمان و مکان است
منبع حدیث : لب و لباب مثنوی ، مولانا ملا حسین کاشفی ، با مقدمه استاد سعید نفیسی ، انتشارات افشاری ،چاپ دوم 1362، ص465
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر